Απόψε κούρνιασα κι εγώ τόσο μικρή,
μέσα στο χάδι από τα χείλη σου
Ρίχτηκα μεσ'τα κύματα
κι έπαιξα τη ζωή μου
Σε μιαν ανάσα, σε ένα χάρτινο φιλί
Κάτω από την πανσέληνο θα μάθεις την ψυχή μου
Από τα χείλη σου νερό
θέλω να πιω να ξεδιψάσω
Κι ακόρεστα εσένα να ποθώ
Το νέκταρ σου να δοκιμάσω
Να σε κατασπαράξω σαν θεριό
Να γίνεις θήραμά μου
Να τρέφομαι απ'τη σάρκα,
απ'τα φιλιά σου
Να κλέβεις την ανάσα μου
Και να γλιστρούν τα χέρια σου
στα πλήκτρα τα λευκά
στο παλμό της καρδιάς μου
Να θωρώ τα μάτια σου τα σιωπηλά
που κρύβουν μέσα τους
ατίθασες θάλασσες
και τρικυμίες τρανές
Τα χέρια σου να νιώθω σφιχτά
να κουμπώνουν στο κορμί μου
Και να γινόμαστε ένα...
κουβάρι σώματα
Μια θλίψη να με κυριεύει
σαν σβήνουν τα σημάδια σου
στους χάρτες του κορμιού μου
Να σε κρατώ στο στήθος μου
να ξαποστάσεις
Διαβάτη μου
Σάτυρε της ψυχής μου
Και να κρατήσει ετούτη η στιγμή
μια γλυκιά αιωνιότητα
Κι ας χαθώ
Κι ας σβήσω
Να ανατριχιάσω στα χέρια σου
Και να με κρατήσεις μετά
Σαν άψυχη μαριονέτα
Σπασμένη και δική σου
Μια τελευταία φορά
Μεσ'τη σιωπή...
