Στης μουσικής τη ζάλη

Γλιστρούν επάνω στις χορδές
τα δάχτυλά σου
Το χέρι σου τινάζεται μαζί με το δοξάρι
Άλλοτε τρυφερά κι αργά
χαϊδεύεις κάθε νότα
Κι άλλοτε απότομα τραβάς
μια δοξαριά με πάθος
Τα πόδια σου ακολουθούν
με του χορού τα ζάλα
Τα χείλη σου ποτίζονται
στη μέθη του κρασιού σου
Κι η γλώσσα σου κεντά
με μαντινάδες πλουμιστές
που 'πλεξες στο μυαλό σου
Μια φλέβα πάλλεται ρυθμικά
στο κρόταφό σου
Τα μάτια κλείνουν και ταξιδεύεις
ήδη στη μέθεξη τούτη ,
παραδωμένος σε μια μαγεία
μεγαλύτερη απο 'μένα και 'σένα
Δεν είναι απλά μουσική ,
είναι συναίσθημα
είναι το αίμα κι η ψυχή ,
η χαρά κι ο καημός ,
το γέλιο και τα δάκρυα ,
η ζωή ολόκληρη ,
η πνοή σου.
Είσαι εσύ
και όλο σου το "είναι"