Ο ναυαγός του έρωτα

Κάποιο βράδυ καλοκαιρινό
ναυάγησα στο κορμί σου
Κάτω απ’το ματωμένο Αυγουστιάτικο φεγγάρι

Διψασμένος ρούφηξα με μανία να ξεδιψάσω
Όρμησα στη σάρκα σου να κορέσω την πείνα μου
Γεύτηκα τα χείλη σου τα αλμυρά αχόρταγα
Μέθυσα ξεδιάντροπα με του έρωτα τ’άρωμα
Ένιωσα την καρδιά σου να χτυπάει,
Μέσα μου, γύρω μου, παντού
Το δέρμα σου καυτό πάνω στο δικό μου

Και σαν αμαρτωλός μια μανία με κυρίευσε
Μ’έκανε αχάριστα να ποθώ κι άλλο κι άλλο
Να αποζητώ το «είναι» μου να ενωθεί με’σένα

Μα λύτρωσέ με εσύ Δέσποινα κυρά
Άσε με να προσκυνήσω ευλαβικά
Τα κουρασμένα σου μάτια
Τα πληγωμένα σου χέρια
Το πρόσωπό σου το μακάριο καθώς παραδίδεται στη λήθη του ύπνου

Ανίερα κι αναίσχυντα τα λόγια ενός αμαρτωλού
Που καίγεται στον ομορφότερο παράδεισο
Καθώς οι πρώτες ακτίνες του ήλιου φωτίζουν την Αγία του