Βροχή

Πόσο αγαπώ τη βροχή... 

Να την ακούω, να τη βλέπω, να την αισθάνομαι στο δέρμα μου, να τη μυρίζω ως και να τη γεύομαι. 

Μ' αρέσει όποτε βρέχει να γυρίζω το κεφάλι μου στον ουρανό, να νιώθω τις ψιχάλες στο πρόσωπό μου, μικρές οάσεις που εξαφανίζονται, να μουσκεύουν τα μαλλιά μου και αυτά να κολλάνε στο δέρμα μου να με δροσίζουν κι έπειτα να τα τινάζω και να πετάγονται δροσοσταλίδες παντού. 

Μ' αρέσει ως και τα ρούχα μου να μουσκεύουν, να τα νιώθω να κολλάνε στο σώμα μου και να ανατριχιάζουν τα κόκαλά μου, σαν το σύγκρυο που σε πιάνει με ένα άγγιγμα.

Θα μπορούσα να ακούω τη βροχή για ώρες, το άκουσμά της αγαλιάζει την ψυχή μου σαν την πιο αγγελική μελωδία.
Είναι μια υπόσχεση η βροχή, ότι μαζί της θα παρασύρει όλες τις "αμαρτίες", όλα τα λάθη κι όλες τις στενοχώριες του χθες κι αύριο θα ξημερώσει μια καινούρια μέρα, με λίγη ελπίδα παραπάνω.
Είναι η κάθαρση η βροχή, που μας λυτρώνει από την ύβρη μας.
Είναι το νανούρισμα της μάνας η βροχή, που ηρεμεί το βρέφος και βυθίζεται στα γαλήνια πελάγη του ύπνου.
Και με το τρυφερό της άγγιγμα και μερικές τελευταίες κουρασμένες ψιχάλες φεύγει ήρεμα κι αφήνει πίσω της την ομορφότερη σιωπή...