Θυμός

Τόσος θυμός

Κρυμμένος σε μια σιωπή

Μαζεμένος σε μια φλέβα που πάλλεται

Πώς σε έβλεπα μέσα από σπασμένα είδωλα;

Σκέπαζες τα μάτια μου με τον ιστό σου

Και η φωνή σου δεν ήταν παρά κάλεσμα σειρήνας

Μια διαδρομή προς την καταστροφή

Κάποτε σε έβλεπα άγγελο

Τώρα τα μάτια μου δεν αξίζουν καν να σε κοιτούν

Ψεύτικες φιλίες

Ψεύτικες χαρές

Ψεύτικα είδωλα

Όταν πέσει η βροχή 

Θα σβήσουνε τα χρώματα 

κι όσα περίτεχνα ζωγράφισες για να καλύπτουν 

την άσχημη αλήθεια σου

Μετά τη βροχή 

Θα ξαναγεννηθω

Με μάτια καθαρά

Και μυαλό νηφάλιο

Μακριά από πλάνες

Μπαμπά...

Μπαμπά,

Όσο μεγαλώνω και σου μοιάζω

Μπαμπά,

Σε σενανε γυρνώ όταν τρομάζω

Μπαμπά,

Δεν έχω λόγια να στο πω μα να το ξέρεις

Πάντα οι σιωπές μας άλλωστε, μιλούσαν για εμάς.

Σε αγαπώ και εκτιμώ αυτά που μου προσφέρεις

Οι πράξεις σου μου δείχνουνε το ποσό μ'αγαπάς

Μπαμπά,

Στους στίχους πάντα ψάχνω να σε βρω

Μπαμπά,

Να σ'έκανα περήφανο μονάχα λαχταρώ

Μπαμπά,

Είναι αβέβαιο το μέλλον και φοβάμαι

Σαν ακροβάτης στο σχοινί ισορροπώ

Κι αν πέφτω που και που πάντα θυμάμαι

Όσα εσύ μου έμαθες και πάλι προσπαθώ

Στης μουσικής τη ζάλη

Γλιστρούν επάνω στις χορδές
τα δάχτυλά σου
Το χέρι σου τινάζεται μαζί με το δοξάρι
Άλλοτε τρυφερά κι αργά
χαϊδεύεις κάθε νότα
Κι άλλοτε απότομα τραβάς
μια δοξαριά με πάθος
Τα πόδια σου ακολουθούν
με του χορού τα ζάλα
Τα χείλη σου ποτίζονται
στη μέθη του κρασιού σου
Κι η γλώσσα σου κεντά
με μαντινάδες πλουμιστές
που 'πλεξες στο μυαλό σου
Μια φλέβα πάλλεται ρυθμικά
στο κρόταφό σου
Τα μάτια κλείνουν και ταξιδεύεις
ήδη στη μέθεξη τούτη ,
παραδωμένος σε μια μαγεία
μεγαλύτερη απο 'μένα και 'σένα
Δεν είναι απλά μουσική ,
είναι συναίσθημα
είναι το αίμα κι η ψυχή ,
η χαρά κι ο καημός ,
το γέλιο και τα δάκρυα ,
η ζωή ολόκληρη ,
η πνοή σου.
Είσαι εσύ
και όλο σου το "είναι"

Ψίθυροι για έναν σάτυρο

Απόψε κούρνιασα κι εγώ τόσο μικρή, 

μέσα στο χάδι από τα χείλη σου

Ρίχτηκα μεσ'τα κύματα

κι έπαιξα τη ζωή μου

Σε μιαν ανάσα, σε ένα χάρτινο φιλί

Κάτω από την πανσέληνο θα μάθεις την ψυχή μου

Από τα χείλη σου νερό

θέλω να πιω να ξεδιψάσω

Κι ακόρεστα εσένα να ποθώ

Το νέκταρ σου να δοκιμάσω

Να σε κατασπαράξω σαν θεριό

Να γίνεις θήραμά μου

Να τρέφομαι απ'τη σάρκα, 

απ'τα φιλιά σου

Να κλέβεις την ανάσα μου

Και να γλιστρούν τα χέρια σου

στα πλήκτρα τα λευκά

στο παλμό της καρδιάς μου

Να θωρώ τα μάτια σου τα σιωπηλά 

που κρύβουν μέσα τους

ατίθασες θάλασσες

και τρικυμίες τρανές

Τα χέρια σου να νιώθω σφιχτά

να κουμπώνουν στο κορμί μου

Και να γινόμαστε ένα...

κουβάρι σώματα

Μια θλίψη να με κυριεύει

σαν σβήνουν τα σημάδια σου

στους χάρτες του κορμιού μου

Να σε κρατώ στο στήθος μου

να ξαποστάσεις

Διαβάτη μου

Σάτυρε της ψυχής μου

Και να κρατήσει ετούτη η στιγμή

μια γλυκιά αιωνιότητα

Κι ας χαθώ

Κι ας σβήσω

Να ανατριχιάσω στα χέρια σου

Και να με κρατήσεις μετά

Σαν άψυχη μαριονέτα

Σπασμένη και δική σου

Μια τελευταία φορά

Μεσ'τη σιωπή...

Ο ναυαγός του έρωτα

Κάποιο βράδυ καλοκαιρινό
ναυάγησα στο κορμί σου
Κάτω απ’το ματωμένο Αυγουστιάτικο φεγγάρι

Διψασμένος ρούφηξα με μανία να ξεδιψάσω
Όρμησα στη σάρκα σου να κορέσω την πείνα μου
Γεύτηκα τα χείλη σου τα αλμυρά αχόρταγα
Μέθυσα ξεδιάντροπα με του έρωτα τ’άρωμα
Ένιωσα την καρδιά σου να χτυπάει,
Μέσα μου, γύρω μου, παντού
Το δέρμα σου καυτό πάνω στο δικό μου

Και σαν αμαρτωλός μια μανία με κυρίευσε
Μ’έκανε αχάριστα να ποθώ κι άλλο κι άλλο
Να αποζητώ το «είναι» μου να ενωθεί με’σένα

Μα λύτρωσέ με εσύ Δέσποινα κυρά
Άσε με να προσκυνήσω ευλαβικά
Τα κουρασμένα σου μάτια
Τα πληγωμένα σου χέρια
Το πρόσωπό σου το μακάριο καθώς παραδίδεται στη λήθη του ύπνου

Ανίερα κι αναίσχυντα τα λόγια ενός αμαρτωλού
Που καίγεται στον ομορφότερο παράδεισο
Καθώς οι πρώτες ακτίνες του ήλιου φωτίζουν την Αγία του

Βροχή

Πόσο αγαπώ τη βροχή... 

Να την ακούω, να τη βλέπω, να την αισθάνομαι στο δέρμα μου, να τη μυρίζω ως και να τη γεύομαι. 

Μ' αρέσει όποτε βρέχει να γυρίζω το κεφάλι μου στον ουρανό, να νιώθω τις ψιχάλες στο πρόσωπό μου, μικρές οάσεις που εξαφανίζονται, να μουσκεύουν τα μαλλιά μου και αυτά να κολλάνε στο δέρμα μου να με δροσίζουν κι έπειτα να τα τινάζω και να πετάγονται δροσοσταλίδες παντού. 

Μ' αρέσει ως και τα ρούχα μου να μουσκεύουν, να τα νιώθω να κολλάνε στο σώμα μου και να ανατριχιάζουν τα κόκαλά μου, σαν το σύγκρυο που σε πιάνει με ένα άγγιγμα.

Θα μπορούσα να ακούω τη βροχή για ώρες, το άκουσμά της αγαλιάζει την ψυχή μου σαν την πιο αγγελική μελωδία.
Είναι μια υπόσχεση η βροχή, ότι μαζί της θα παρασύρει όλες τις "αμαρτίες", όλα τα λάθη κι όλες τις στενοχώριες του χθες κι αύριο θα ξημερώσει μια καινούρια μέρα, με λίγη ελπίδα παραπάνω.
Είναι η κάθαρση η βροχή, που μας λυτρώνει από την ύβρη μας.
Είναι το νανούρισμα της μάνας η βροχή, που ηρεμεί το βρέφος και βυθίζεται στα γαλήνια πελάγη του ύπνου.
Και με το τρυφερό της άγγιγμα και μερικές τελευταίες κουρασμένες ψιχάλες φεύγει ήρεμα κι αφήνει πίσω της την ομορφότερη σιωπή...

Η κόρη της Περσεφόνης

Παράξενο κορίτσι τη φωνάζουν
Της Περσεφόνης και του Πλούτωνα γενιά
Κι όπως οι φλόγες το κορμί της αγκαλιάζουν
Γίνεται αγέρας και φουντώνει τη φωτιά

Δυο χείλη κατακόκκινα, βαμμένα με πορφύρα
Έσκυψα και στο δάκρυ της γεύτηκα την αλμύρα
Δυο μάτια κρύβουν μέσα τους την άβυσσο
Και ψάχνουνε να βρουνε τον παράδεισο

Τις νύχτες μόνη της παλεύει στο σκοτάδι
Να βρει το φως μήπως και σώσει την ψυχή
Δυο σκιές που δραπευτεύσαν’απ’τον Άδη
Της τραγουδούν και διεκδικούν ένα φιλί

Μεσ’τον Αχέροντα πως λούζεται απόψε
Σαν άλλη νύμφη και μαγεύει τις ψυχές
“Με ένα μαχαίρι τη ζωή πάρε και κόψε”
Της ψιθυρίζουν και την κλέβουν οι φωνές