Η κόρη της Περσεφόνης

Παράξενο κορίτσι τη φωνάζουν
Της Περσεφόνης και του Πλούτωνα γενιά
Κι όπως οι φλόγες το κορμί της αγκαλιάζουν
Γίνεται αγέρας και φουντώνει τη φωτιά

Δυο χείλη κατακόκκινα, βαμμένα με πορφύρα
Έσκυψα και στο δάκρυ της γεύτηκα την αλμύρα
Δυο μάτια κρύβουν μέσα τους την άβυσσο
Και ψάχνουνε να βρουνε τον παράδεισο

Τις νύχτες μόνη της παλεύει στο σκοτάδι
Να βρει το φως μήπως και σώσει την ψυχή
Δυο σκιές που δραπευτεύσαν’απ’τον Άδη
Της τραγουδούν και διεκδικούν ένα φιλί

Μεσ’τον Αχέροντα πως λούζεται απόψε
Σαν άλλη νύμφη και μαγεύει τις ψυχές
“Με ένα μαχαίρι τη ζωή πάρε και κόψε”
Της ψιθυρίζουν και την κλέβουν οι φωνές