Το τραγούδι είναι...

Το τραγούδι είναι ταξίδι.
Το τραγούδι είναι έρωτας.
Είναι μια περιπλάνηση. 
Είναι παράδεισος μέσα από τα μονοπάτια της κόλασης.
Με μιαν ανάσα ετοιμάζεσαι και βουτάς στο βυθό του...
Μέσα στον ίλιγγο του αναλώνεσαι.
Χάνεσαι. Τυλίγεσαι στις φλόγες της μουσικής, την αφήνεις να σε αγκαλιάσει. 
Νιώθεις μέσα σου κάτι να ραγίζει και να σπάει, γιατί για όσο διαρκεί, 
εσύ είσαι το τραγούδι και το τραγούδι είναι εσύ, τα όρια σας μπλέκονται και γίνεστε ένα. 
Νιώθεις κάθε σου κύτταρο να ταλαντώνεται στο ρυθμό του. 
Καθώς ξεγλιστρούν οι στίχοι από τα χείλη σου, επικοινωνείς από απόσταση, ταξιδεύοντας στο χωροχρόνο, με τον δημιουργό. 
Αγγίζεις την ψυχή του, εκείνη τη στιγμή που την αράδιασε στο χαρτί κι έπλασε ζωή από την ανυπαρξία. 
Γίνεσαι μάρτυρας και συμμέτοχος στη γέννησή του τραγουδιού. 
Μέσα από τους στίχους και τη μουσική διαβάζεις τις πιο απόκρυφες πτυχές του και γίνεσαι κι εσύ ταυτόχρονα ευάλωτος μπροστά του. 
Μπροστά στο τραγούδι και μπροστά στον κόσμο που σε ακούει. 
Αφήνεις την αλήθεια σου να ξεπροβάλει δειλά μέσα απ'τις χαραμάδες. Γίνεσαι το τραγούδι και το τραγούδι γίνεται εσύ. 
Κανείς δεν ξέρει την τρικυμία που ζεις μέσα σου εκείνη την ώρα. 
Κι έτσι συγκαλυμμένα εξομολογείσαι τις σκέψεις σου, δανειζόμενος τις λέξεις και τη μουσική κάποιου άλλου. 
Ποιός άλλωστε θα σε ψέξει πώς είσαι πολύ εκφραστικός; 
Ότι το νιώθεις πιο πολύ απ'όσο πρέπει; 
Και κάπως ξεγυμνώνεσαι μπροστά τους μέσα από το "ξένο" σώμα του τραγουδιού. 
Άραγε σε βλέπουν; 
Τί βλέπουν; 
Τί ακούν; 
Τί καταλαβαίνουν; 
Αν τους κοιτάξεις έναν έναν εκείνη τη στιγμή ο καθένας ζει τη δική του ιστορία. 
Πλήθος σωμάτων, το ένα δίπλα στ'άλλο. 
Όλοι μαζί και ταυτόχρονα ο καθένας χιλιόμετρα μακριά από τον άλλο, 
σε μιαν άλλη στιγμή, σε έναν άλλο χώρο, εκεί που τους οδηγεί το νήμα του μυαλού με τούτο το τραγούδι. 
Κάθε λέξη σου τους μεταφέρει και αλλού, 
γίνεσαι ο καλύτερος παραμυθάς κι εξιστορείς διαφορετικές ιστορίες στον καθένα δίχως να το συνειδητοποιείς.
Και πλησιάζει το φινάλε...
Σε μιαν ανάσα ξεψυχάς και η τελευταία σου νότα πάλλεται ακόμα στον χώρο. 
Τελειώνει το τραγούδι, χαμηλώνεις το βλέμμα και κατεβάζεις το κεφάλι. 
Παραδίνεσαι εξουθενωμένος στην ατμόσφαιρα, σαν να πεθαίνεις... 
Άλλωστε δεν πεθαίνεις λίγο λίγο μέσα σε κάθε τραγούδι; 
Αφήνεις κι ένα κομμάτι σου μαζί του, 
κι όλα τα κομμάτια συμπληρώνουν το ψηφιδωτό του "είναι" σου, της ψυχοσύνθεσής σου. 
Κάθε τραγούδι κι ένας μικρός θάνατος. 
Κάθε τραγούδι κι ένας μικρός οργασμός. 
Κι ακολουθεί ένα κενό, μια σιωπή, μια γαλήνη που οι αισθήσεις σου μουδιάζουν και χάνονται. 
Το κεφάλι σου είναι ελαφρύ, είσαι σαν μεθυσμένος.  
Είσαι παντού και πουθενά εκείνη τη στιγμή, είσαι άυλος. 
Δεν βλέπεις, έχουν θολώσει τα πάντα γύρω σου.
Μέχρι να σπάσει το ξόρκι, με μια φωνή, ένα χειροκρότημα, έναν ήχο... 
Και κάπως έτσι σκάει η όμορφη φούσκα και προσγειώνεσαι στην πραγματικότητα. 
Ξυπνάς σαν από λήθαργο, 
αναδύεσαι αργά στην επιφάνεια σαν από όνειρο, 
το βλέμμα σου προσαρμόζεται σιγά σιγά στο περιβάλλον σου, 
συνειδητοποιείς που είσαι. 
Γύρισες πίσω στον κόσμο των θνητών...