Σκοτάδι

Κάποτε με τρόμαζε το σκοτάδι...
Το φοβόμουν.
Κι ύστερα έμαθα να ζω μέσα του,
το άφησα να με καταπιεί,
αφέθηκα στην αγκαλιά του και βρήκα εκεί το αποκούμπι μου,
το καταφύγιό μου, τη σταθερά της ζωής μου.
Έτσι, όταν είδα το φως το φοβόμουν, δεν το άντεχα.
Πονούσε τα μάτια μου και με κούραζε.
Ήταν ξένο...
Μου πήρε καιρό να το συνηθίσω,
μου πήρε καιρό να μάθω να ζω ισορροπώντας ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.
Κι ακόμα μαθαίνω...
Σαν ακροβάτης τραμπαλιζομαι στο τεντωμένο σκοινί τους και ναι, κάποιες φορές πέφτω.
Και μπορεί να νιώθω ότι όλα καταστρέφονται,
μα πάλι στο σκοινί καταλήγω να ισορροπω, όπως μπορώ...