Ακούς;
Έστειλα απόψε τις ψιχάλες της βροχής να σε νανουρίσουν
Ακούς;
Σου μεταφέρουν τη φωνή μου
Τη μελωδία της καρδιάς μου καθώς κλείνω τα μάτια μου με την σκέψη σου
Ακούς;
Σου ψιθυρίζουν τη στοργή μου
Αναπληρώνουν το χαμένο χάδι μου
Ακούς;
Όλος ο ουρανός σου κάνει απόψε καντάδα
Για σένα...
Ακούς;
Κλείσε τα μάτια κι αφουγκράσου τις λεπτές αποχρώσεις της βροχής...
Κλείσε τα μάτια κι άδειασε το μυαλό σου από τη βαβούρα και τις σκοτούρες...
Κλείσε τα μάτια κι άκου...
Οι λέξεις που κρύβονται μέσα στη σιωπή δραπέτευσαν και βρήκαν ζωή εδώ μέσα. Όσα η γλώσσα δεν μπορεί να αρθρώσει... Όσα ποτέ μου δεν θα πω... Όσα γράμματα ποτέ μου δεν θα στείλω... Ας βρουν καταφύγιο στην άβυσσο κι ας χαθούν μέσα σε μια κραυγή δίχως να σπάσουν τη σιωπή των χειλιών μου.
Saturday, July 14, 2018
Ακούς;
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment